فیلم پر است از سوال، که تقریباً همه ی آنها بی جواب باقی میمانند.
به علاوه ی این موضوع که شاید تک و توک دیالوگهای قشنگی داشته باشد که به چند بار شنیدنش بی ارزد، اما اکثر دیالوگها کلیشه هایی است که تو این مملکت از در و دیوار هم میشنویم.

حتی شاید به نظر برسد دختر نقش اول این فیلم مشکلات روحی و روانی دارد!
و یا بازیگر مرد مقابل او که شاید روزگاری فکرش رو به کار انداخته، اما او هم تقریباً یک تخته اش کم است!

نود درصد از ایرانیانی که این فیلم را دیده اند، به دنبال این بودند که ببینند خانم مهنور شادزی (لونا شاد) که در مقابل دوربین زنده، مجری فوق العاده ایست، در مقابل دوربین مخملباف چه کرده است.

نه بازی این خانم چنگی به دل میزد و نه لحجه ی انگلیسی اش!

اما در هر حال امیدوارم فرجی شود و کمی زور بزند و شاهد فیلمهای دیگری از او باشیم که ارزش دیدن داشته باشند.

در نهایت احترامی که برای جناب مخملباف قائلم، امیدوارم ایشان هم در بخشیدن انسجام به افکار و اندیشه ها و در نتیجه فیلمهایشان بیشتر تلاش کنند.